Arz-ı Temayül

Kiminin ‘endamı’ olur arz etmeye, kiminin ise ‘hali’ vardır, kiminin de ‘kelamı’… Cihan-ı alemde, darıdünya ile sunulur bu devrana acun bir eda ile temayülünüz inceden cüdalıkla… Edebi otoritelerimiz hemen iş başına geçerek, türlü takmalar takar bu uyduruktan cümle kuruşlarımıza. Ancak hal budur ki, ortaya konulan eğilim veya meraklı sunumlar ve göstergeleri bunlardan farklı olmuyor. Ama nedense, bir yakıştırılıyor zat-ı muhteremlerin üzerine, bir yakıştırılıyor ki sormayın gitsin. Kral bile şaşıyor, kendinin bu kadar ‘ulu’ olduğuna…

            Bir tiyatro olayı yaşandı geçen yılın son günlerinde. Devlet Tiyatrosu’nun oynadığı ‘Düğün yada davul’ adlı oyunda Sayın Başbakan’ın söylediği ve tartışma yaratan sözleri eleştirildi ve göndermeler yapıldı. Ortaya türlü söylemler atıldı… Hepsini sıralamaya gerek yok, tahmin ediyor veya biliyorsunuzdur. Bizim asıl merak ettiğimiz, bu sözler söylendiğinde ‘çıt’ları çıkmayanların şimdi bulundukları ‘ruhsal durum’ içerisinde nasıl da bu duyarlılıkları(!) gösterebildikleridir. Oysa ki, bu yöndeki haber ve yazılarımıza gelen yorumlar ile bazı basın yayın organları ile internet sitelerinde verilen haberlerin çarpıtılışlarına baktığımızda, ince eleyip sık dokumaları görebiliyoruz. Bir okurumuzun yazdığı gibi, bu ‘eleştiri hazımsızlığı’ içindekiler ve bizler arasındaki fark işte budur. Yani sanatçıların susmaması, gördüğünü ortaya koymasıdır. Yoksa, ‘alırlardı bir torba kömürü otururlardı yerlerine!..’ ne işleri vardı sanatla manatla. Ağrıtırlar mıydı birilerinin başını?..

            Biz, geçimle seçimi yumarken düşüncelerimizde; veryansın ederken dünden bu güne gelişmişliklerimize, ‘BOP Eşbaşkanlığı’ sıfatıyla; ‘Medeniyetler İttifakı’nın beşiği İspanya’dan gündemi kızıştırıp ortaya konan, ‘karnımızın yumuşak dokusu’ giriyor kursaklarımıza. Artık, hiç bir şey umurumuzda değil… Ne zamlar, ne yatırımlar, ne işsizlik, ne terör… ‘Toplumsal uzlaşmayla, partiler arası mutabakatla çözelim şu işi’ diye ortaya çıkılıyor. Muhalefeti, medyası balıklama dalıyor konuya… Ama perdenin arkasındaki durumun böyle olmadığı, altında türlü endamın yattığı ve bunun nelere mal olabileceği uyarısı gelince de, ‘efelenmeler’ başlıyor. Yargıtay, Danıştay, Barolar, Üniversiteler derken; “…Otur oturduğun yerde!..” açıklaması geliyor Sayın Başbakan’dan.

            Evet… Biz yine sayın Başbakan’a sonuna kadar katılıyoruz… “Herkes durduğu yeri bilecek!..” Sanatçı sanatçılığını, bilim adamı bilim adamlığını, hukukçu hukukçuluğunu, gazeteci gazeteciliğini, siyasetçi siyasetçiliğini… Elbette ki Sayın Başbakan da, Sayın Cumhurbaşkanı da…

Hiçbir kimse, bu ülkenin kuruluşundaki amaç ve hedeflerin, değişmez temel niteliklerinin, yasaların, kuruluş kurallarının, dilinin, dininin, bayrağının, sınırlarının üzerinde değildir.  Türkiye Cumhuriyeti Devleti, Ulusal Kurtuluş Savaşı gibi bir devrimle Laik, Demokratik, Sosyal bir Hukuk Devleti olarak sağlam temeller üzerinde bu günlere gelmiştir. Hiç kimse, bu ülkenin temellerini atan büyük önder Mustafa Kemal Atatürk’ten, İsmet İnönü, Kazım Karabekir, Fevzi Çakmak, Refet Bele, Rauf Orbay’a kadar canını, malını, ömrünü bu vatan uğruna adamış, nice isimsiz kahramanlar ile ilk Meclisi oluşturan o yüce insanların ‘değiştirilemez’ olarak nitelendirdiği Cumhuriyetin temel yasalarını değiştirecek kadar çoğunlukta değildir. Bu kurallar, Türk Devriminin simgeleri ve değişmez kurallarıdır. Siyasal globalizmin ve emperyalizmin paylaşım sürecinde geçilen bir çok süreçten süzülen, elde edilen yaşanmış ve denenmişliklerin sonrasında ortaya kondu bu yaşam biçimi ve cumhuriyet sistemi. Siz de onların yerinde oturuyorsunuz…

Bilgisiz ve bilinçsizce olmaktan çok fitne-fesat söylentilerine benzeyen bu girişimler, harici ve dahili bedbahtların içine düştüğü, ince eyyamlı söylemlerle halkın da içine çekilmek istendiği karşıtlığın ve iç kargaşanın körüklenmek istendiği bu siyasi aymazlık, din ve vicdan özgürlüğünün de siyasi çıkarlara, rant girişimleri ve paylaşımlarına örtü olarak perdelenmektedir. Bunun başka bir izah tarzı yoktur!.. Büyük Önder Atatürk’ün 10. Yıl Nutkunda söylediği “Yurttaşlarım! Az zamanda çok ve büyük işler yaptık. Bu işlerin en büyüğü, temeli, Türk kahramanlığı ve yüksek Türk kültürü olan Türkiye Cumhuriyeti’dir.” sözündeki anlatımın açılımı budur.

Bütün bunlar bir yanda durup, beynimizi benliğimiz yorarken; Rize’de de etrafımıza bakınmadan geçemiyoruz. Bir bakıyorsunuz, hiç gündemde olmadan çay üreticilerinin ve sektörünün sorunlarına, iç savaş içerisindeki Sri Lanka’da çözüm aramaya gidiyor sanayicilerimiz, iş adamlarımız, doktor ve gazeteci arkadaşlarımız. Üreticinin alın terinden pay alan Ticaret Borsası ve Ziraat Odası giriyor tartışmaların odağına. Rakamları alıyoruz önümüze, geçen yıl Ticaret Borsalarına 1 milyon 466 bin YTL, Ziraat Odalarına ise 2 milyon 172 bin YTL kesildiğini görüyoruz üreticilerimizden. Elbette örgütlülüğün bir bedeli olacak ama, bu bedelin de bir karşılığı ve hesabı olmalı…

Adrese dayalı nüfus sayımının ne kadar başarılı olduğu tartışılsa da, Rize’nin nüfusunun 366 binden, 316 bine düşüşü yoruyor beynimizi. Sonra aklımıza, Rize’nin genel bütçeye yaptığı katkı kadar yatırım alamadığı geliyor…

Ve, Ç.Rizespor’un son 2 maçta yediği 9 gole takılıyoruz. Demokratikliği tartışılır bir kongrenin ardından hala transferlere imza attırıldığı haberleri gelince, “gol attırın, gol” diye geçiriveriyoruz içimizden.