Hani Benim Öykücülerim Nerde?

“Her köle avucunun içinde taşır         Kendi köleliğinden kurtulma gücünü”                                                                                                                                              W.Shakespeare

W.Shakespeare'in, Julius Caesar adlı kitabında Casca, Cassius'u Caesar'ı öldürmeye ikna etmek için böyle söylüyordu.

“Aydın”ı aydın yapan, toplumsal sorunları dile getirmesidir. Toplumdaki baskıyı, sıkıntıyı dile getirmesidir. Yoksulluğu, yolsuzluğu dile getirmesidir. Toplumsal muhalefetin aydını olmasıdır. En azından bir söz söylemiş olmasıdır. En azından yaşadığı topraklara ilişkin bir muhalif sözü, duruşu olmasıdır. Bırakın ‘dokuz köyden’ kovulmayı en azından bir köyden kovulmayı göze alabilmelidir aydın.

Ama ne yazık ki, her alanda yaşadığımız çürümeler gibi “aydın”lar konusunda da aynı çürümeyi yaşıyoruz.

Aydın, aydınlatmayı hedeflemeli, toplumun ışığı olmalıdır. Halbuki çoğunluğu ‘ışık evleri’nin aydınları olmayı tercih ettiler. Türkiye'de ne yazık ki gemiyi ilk önce aydınlar terk ettiler. 12 Eylül sonrası çıkan ilk kitaplara, romanlara bakın ne demek istediğimiz anlaşılacaktır.

Eğer bir ülkede toplumsal sorunlar kitaplaştırılmıyorsa, daha iyi koşullarda yaşamak için mücadele eden insanların öyküleri anlatılmıyorsa, daha güzel günlere dair umutların şarkıları söylenmiyorsa o ülkede dolaşan havanın içindeki özgürlüğün oksijen oranı azalmış demektir.

Eğer bir ülkede aydınlar, sanatçılar, yazarlar, umudun ve mücadelenin öncüsü olmuyorlarsa o ülke de insanların ‘bir çuval kömüre oy vermeleri’ni yadırgamamak lazım!

Şimdi Çaykur özelleştirilecek. Gidip vatandaşa sorsanız ‘Çaykur kimin’ diye, devletin derler. ‘Benim’ demez, ‘Devletin’ der. Çalışan işçilere sorun onlarda aynı yanıtı verir. Niye, çünkü ne aydınımız ne yazarımız, ne siyasetçilerimiz ne de sendikalarımız bu işin öyküsünü bunların nasıl yapıldığını anlatmamış. Bu kuruluşların vatandaşlardan toplanan paralarla yapıldığını anlatmamış. Vatandaşımız bilmiyor bu kuruluşların kendi malı olduğunu. Satılanların kendi toprağı, kendi evi, kendi işyeri olduğunu bilmiyor. Anlattırılmamış, anlatılmamış.

Ne kurtuluş savaşımızın öyküsünü anlatmışız, ne Cumhuriyet sonrası yapılanları, ne 12 Eylül'de yok edilen, işkenceden geçirilen, üzerlerinden silindir gibi geçilen solcuların öyküsünü anlatmışız. Toplumsal hafızamız yok edilmiş. Şimdiki gençler, Kenan Evren’i "Nü" resimler yapan emekli bir Cumhurbaşkanı olarak hatırlıyor. 15-16 Haziranları, kavel direnişlerini, Tekel direnişlerini bilen işçiler yok. Kendi güçlerini hatırlamıyor artık işçilerimiz, halkımız.

Halbuki insanları yoksullaştırmadan, aç kalmaktan kurtaracak olan kendi güçleridir. Birlikte mücadele edebilme güçleridir. 12 Eylül yalnızca sokakta birbirlerini öldüren gençler için yapılmadı; güçlü olan, yürüdüğü zaman ses getiren, yaptığı grevlerle hakkını alan işçi sınıfı örgütlenmesini bastırmak, dağıtmak için yapıldı. Kamu kuruluşlarını satmak, bu günkü özelleştirmeleri yapmak için yapıldı.

Dede Korkut'lar, Karacaoğlanlar, Yunuslar, Dadaloğulları, Evliya Çelebiler olmazsa bilebilir miydik bu toprakların öykülerini.