Eyy Hayat Nereye Gidiyorsun?..

Türkiye ve ezilen ülkeler, Salazar’ın ünlü ‘3 F’ formülünün düzeneğinde  yol alıyor. Artık stadyumlar, kulüpler bunalımlı emperyalist spor kültürünün ruh hastanesine dönmüştür. Gökyüzünü delen, danaları, tavukları delirten emperyalist sistem; halkları stadyumlarda tedavi ediyor. Kitlelere, Sayın Perinçek’in değimiyle “toptan enayileşme seçeneği”ni dayatıyor.
         Ulusal sanayi, ulusal savunma, ulusal ekonomi yoksa; ulusal eğitim-sağlık, ulusal kültür yoksa ki yoktur, bağımlıdır; o zaman ulusal spor da yok ‘ulusal takım’ da yok, ulusal bir kulübümüz de yoktur. Son dönemde oluşan Milli Takıma bakın ne demek istediğimi anlarsınız; bu,  Milli Takımın iki kez özelleştirilmesidir. Özet bir çerçeve içinde görüşümüzü betimleyelim:
           Ulusal takımın açmazı!

1.       1920-1950’ye değin Kemalist dönem olarak iyi. Rakibe attığımız her üç gol bizim hanemize yazılırdı. Bu, ulusal sporun ve ulusal takımın başarısıydı. Daha sonraları attığımız goller  kendi kalemize girmeye başladı. Bu dönem Milli Takım ulusa hizmet ettiğinden; ulusaldı.
2.       1950-1970 arası orta. Rakibe attığımız  her üç golden biri kendi kalemize gol oldu. ‘Ulusal Takım’ (spor) tek tırnak içine girdi.
3.       1970-1990’lı yıllar kötü. Rakibe attığımız her üç golden ikisi kendi kalemize gol oldu. “Ulusal Takım” çift tırnak içine girdi.
4.       1990-2000’li yıllarında rakibe attığımız  üç golden üçü de kendi kalemize gol oluyor artık. (Ulusal takım) büyük parantez içinde.
      Yani ulusa hizmet etmiyor; yani ulusal takım yok, onun yerine kompradorların yani işbirlikçilerin takımı var. Yani, hem spor kültüründe hem yaşamda çarpık bir gidiş söz konusu. Bu değerlendirme tüm profesyonel-amatör kulüpler için geçerlidir. Küreselci merkezlerin amacının da bu olduğunu aşağıda görecek ve nerelere vardığını, hayatın altını oyduğunu anlayacağız.   Bütün yengiler yenilgidir eğer hayata hizmet etmiyorsa!  Kahramanlıkmış, Fatihlikmiş.. Çağımızda kahraman olmanın üç koşulu vardır:
           1.Yürekli olmak.
           2.Zulme karşı olmak
           3.Halktan ve insanlıktan yana olmak.

Atatürk gibi, Perinçek ve Denktaş gibi, Galile gibi, Köroğlu gibi. Kahramanlar, önderler ve bilim insanlarından çıkar. Sporcudan-sanatçıdan-tiyatrocudan kahraman olmaz, yıldız filan olur.
            Peki;şimdi de dünyaya büyük bir mercekten bakalım: Dünyada hayat nereye,  spor nereye gidiyor?
    Yaşamın kötü gidişi,  “20. Yüzyılın modern bilimin tüm mucizelerine rağmen insanlığın üçte ikisi barbarlık sınırında” olmasından mı acaba?  Aklın İsyanı kitabında Alan Woods (416s.) böyle yazıyor. Bugün dünyayı yöneten örgütlü iki bin aile de sonuçta insandır!  İnsanca yaşamaya karşı bu başkaldırı aklın değil bizce bedenin (maddenin) isyanıdır.  Bunu anlayalım. Beden; spor-oyun’la eğitilmezse, işte sonuç üçte iki barbarlıktır; hatta daha fazla! Sınıf mücadelesi daha da uzar ve de çok kanlı olur. Gidiş buna gebe. Ekonomi, çevre, soluduğumuz hava, içtiğimiz su, yediğimiz yemek, hepsi tehdit altında... Barbarlık koşulları barbarca tavırları besliyor.
      Bizce dünyanın onda dokuzu barbarlığı yaşamak zorunda bırakılıyor. Bu, şu demek oluyor; Dünyanın onda dokuzu; potansiyel şiddet yüklü! Dünyanın onda dokuzu; eğitimi engellenmiş!
Dünyanın onda dokuzu; doyumsuz !
Dünyanın onda dokuzu; nevrozlu !
Dünyanın onda dokuzu; farkındasız !
Dünyanın onda dokuzu; genç yaşta yaşlanmış ! (Normal ömür 150 yıl olmalı)
Dünyanın onda dokuzu; bilimsiz ! (bilim karartılmış)
Dünyanın onda dokuzu ;sanatsız !
Dünyanın onda dokuzu; hazsız !
Ve dünyanın onda dokuzu sporsuz! ...
       Yani dünyanın onda dokuzu umutsuz, davasız ve potansiyel suçlu !.. Kısaca hasta bir dünya. Açlık, hastalık, savaş, gelecek korkusu ve seyircileşmiş spor bunun en büyük göstergesi. Stadyumların birer ilkellik şatoları olmaları çok doğal;  dünyanın bütün statları...