Köy Enstitüleri gibi, Halkevleri de Cumhuriyetin spor kültürünü belirleyen sanat-spor-eğitim kalelerinden biriydi. Cumhuriyet devrimi, spor kültürünü bütünüyle ele alamadan, yaşama geçiremeden, yaşama geçen bölümü de olgunlaşamadan, dalga dalga yok edildi, yıkıldı. Köy enstitüleri 1937 de, Halkevleri 1932 de kuruldu. Yıkılma tarihleri ise Köy Enstitüleri, 1947de, Halkevleri ise 1952’dir. Kısaca her iki kurumun yıkılma tarihi CHP yönetiminin tükendiği 1946-1952 arasındadır.

Emperyalizm ve işbirlikçileri olağanüstü tehlikeyi görmüşlerdi. 1946'nın gürültülü seçimleri sonunda, Sovyetlerin toprak isteğinin yarattığı bulanık hava da ortamı ateşliyordu.

Madde açık, Halkevleri tüm olanaklarıyla halka salonlarını bedelsiz açıyor, eğitiyor, çalıştırıcı ve malzemelerini veriyor. O dönemlerde güreşte, daha sonraları folklorda dünya birinciliklerine imza atmamızın temelinde Halkevlerinin eğitimleri vardır.

Halkevlerinin bütün kentin, ilçenin mahalli bölgelerde şubeler açtığını, köylerde Köy Odalarıyla donatıldığını; Köy Enstitülerinin, bütün köyleri, giderek ilçe, kentleri de içine alabileceğini düşünürsek ülkemiz 1970 yıllarına doğru artık tutulamayan bir çağdaşlaşmaya tırmanacağı kuşkusuzdu.

            Ve gençlerimiz  bugünkü gibi uygulamalarla sınırlı bir iyileşme ve arayışın içinde olmayacaktı. Kıskaca alınmış bugünkü gençlerimize daha iyisini yapacak bir alan bırakılmamıştı. Onlara açık alan olarak sadece emperyalist arenalarda FB, GS amigoluğu, Amerikancı milliyetçi kabalığı,  dinci mekanlar, uyuşturucu kafelerin sisli-puslu ortamlarında, eşcinselciliğe, Biseksüelliğe, Aseksüelliğe açık alanlar bırakılmıştı. Ya spor alanları ya oyun alanları (halkevleri gibi) yada tutsak evleri açmak zorundayız. Gençler  aramışlar, bunu bulmuşlar. Aydınlara, bize yardım edin, bizi anlayın çığlığı bu. Çığlığı bir müridin anlamasına olanak var mı?

Gençliği anlayamayan duygusuz, ilkel beyinler sorunlarını da çözümleyemezler. Bu arada üzülerek belirtmek gerekir ki, gençliğini yaşayamamış olanların saldırıları, ne yazık ki devrimci saflara değin tırmanmıştır. Hiçbir çıkış yolu göstermeden bu saldırılarda bulunanlar; küfür edebiyatıyla bir-iki cümle yazarak, Riki düzenlemesine karşı çıkmayla bu sorunlar çözülmez, daha da kötüye gider.

Sevgili Aziz Nesin; "Gençlerin spor yapmasını engelliyorsak onların bir gün mezarlarımız üzerinde tepinmeye de hakları olacaktır" sözünü anımsıyorum.